کافه‌ای شُهره!
کافه ای روبروی حوزه ما هست که همیشه وقتی از دور نگاهش میکردیم، یک کافهٔ پر زرق و برق با قیمت های بالاشهری به چشم میخورد، کافه ای که شعارش سرو نوشیدنی با باقلوا های رنگی رنگی و گرون بود، جایی که پاتوق دختر پسر های نه چندان هم مسیر ما به نظر میرسید. […]
پدر مادر داری
«وطن داری» و «پدر و مادر داری» پدرم با جان و دل کار می‌کرد. توی شهر‌های زیادی رد می‌شدیم و او دستش را از شیشه ماشین بیرون می‌برد، سمتی را نشان می‌داد و با لذت از «ساختن» جایی می‌گفت. این لذت فرقی نمی‌کرد برای اجرای طرحِ هادی بوده یا ساختن چند بلوک مسکونی، اداره‌ی سنگ […]
به نام محمد برادرم
خانه‌ی ما همیشه بوی نان تازه و عرق جبین پدر را می‌داد. از آن خانواده‌های سنتی ریشه‌دار که قناعت، زیور سفره‌های ساده‌مان بود. میان آن همه قد و نیم‌قد، من دختر دوم بودم و محمد، ششمین گلِ این باغچه، کوچک‌ترین برادرم. اما برای من؟ محمد فراتر از یک برادر بود. از همان لحظه‌ای که قنداقه‌اش […]
کوچه پس کوچه‌های مندلی
جرعه اول همه چیز از تماس شبانه‌ی خانم تقیانی شروع شد. دعوتی برای دیدار با خانواده‌ی شهیدی که نامش را هنوز نمی‌دانستم. ۱۵فروردین ۱۴۰۵ ساعت سه و نیم بعد از ظهر بود که حرکت کردیم. مقابل مسجد جوادالائمه (ع)، اتوبوس لبریز از جمعیت بود. از مادربزرگ‌های زلال و بی آلایش تا جوان‌هایی که انگار آمده […]
روایت فتح
روایت آن مشت گره کرده تا لحظه آخر ، که نوید پیروزی را برای ما به ارث گذاشت! روایت امشب، روایت خاک است ؛ خاکی بی نظیر ک در آن هر لحظه جوانه هایی می روید از مام وطن که سراسر نور و غیرت است . دخترکم دلبرکم اکنون که در آستانه پایان […]
کاروان ماشینی
دیشب نوبت یک ماجراجویی جدید بود: شرکت در کاروان ماشینی! 🚗 کمی احساس ناامنی می‌کردم. ما معمولاً در تجمع‌های شلوغ میدان‌ها شرکت می‌کنیم؛ جایی که همهٔ آدم‌های اطرافمان مثل ما فکر می‌کنند. همه از یک جنسیم. همه با هم شعار می‌دهیم. همه پرچم‌هایمان را تکان می‌دهیم. خلاصه اینکه: همه با یک هدف بیرون آمده‌ایم. […]
اتفاق خوب من
حاج خانم ۷۷ ساله، کمرش خمیده است و به سختی راه می‌ره اما هر شب میاد سر چهارراه و یک ساعتی حاضری می‌زنه. یک دستش هم تسبیح داره و ذکر می‌گه و دست دیگه‌اش پرچم بزرگی رو نگه می‌داره. دیشب دیدم دستشون رو بستند. گفتم: چی شده حاج خانم؟ گفتن انگشت شصت شون به […]
جنگ، آدم را عوض می‌کند!
قبل جنگ، إفه داشتم که نمی‌توانم زیاد تایپ کنم! با قلم روی کاغذ می‌نویسم و بعد سر فرصت، منتقل می‌کردم! اما الان! وقت کو؟ همه را تایپ می‌کنم و تمام! جنگ آدم را عوض می‌کند… الان داشتم به همسرم پیامک می‌زدم که دلم گرفته! می‌خواهم کارهای بزرگی برای کشورم انجام بدهم… اما دست بسته […]
آرامش خیابان
شنبه نهم اسفند ماه ساعت ۱۰ صبح جلوی مهدکودک پسرم بودم که صدای مهیب فجار بلند شد. وحشت کردم… همسرم ما را راهی کرد و خودش ماند… دلم راضی به آمدن نمیشد اما از ترس آسیب دیدن بچه ها و به اصرار خانواده آمدم. اینجا هوایمان را دارند. خانواده خودم…خانواده همسرم… به قول […]
چون مثل شیعه علی پیدا نمی‌شه!
چون مثل شیعه علی پیدا نمی‌شه! این جمله‌ای هست که همسرم در جواب خشم و بررسی من در باب تنها بودن ایران! اسلام! دربرابر لشکریان شیطان کثیف می‌گوید. و وقتی از این تن فروشان داخلی و ستیزه جویانی که جز بندگی برای ابلیس کاری بلد نیستند، خشمگین می‌شوم برایم شرح می‌دهد چون همیشه؛ که اسلام […]