نوجوان‌ها فقط از اتفاقات اطرافشان تأثیر نمی‌گیرند؛ از تصویری که کم‌کم درباره آینده در ذهنشان شکل می‌گیرد هم تأثیر می‌پذیرند. وقتی مدام با خبرها و حرف‌های ناامیدکننده روبه‌رو می‌شوند، ممکن است به جایی برسند که احساس کنند تلاش‌کردن دیگر فایده‌ای ندارد یا آینده‌ای نیست که برایش برنامه بریزند. اینجاست که نقش خانواده مهم می‌شود؛ نه با امیدواریِ مصنوعی و گفتنِ «همه‌چیز درست می‌شود»، بلکه با شنیدن نگرانی نوجوان، کمک به دیدن چیزهایی که هنوز در کنترل اوست و ساختن هدف‌های کوچک و قابل‌دسترس. امید از نظر روان‌شناختی فقط یک حس خوب نیست؛ با توانایی دیدن مسیر و امکان حرکت به سمت هدف ارتباط دارد. در این ویدئو دکتر سجاد کریمان‌مجد درباره این صحبت می‌کند که چرا حفظ امید در نوجوان اهمیت دارد و والدین چطور می‌توانند در روزهایی که آینده مبهم به نظر می‌رسد، کنارش باشند
